Η μουσική, ο χορός και οι νότες

Ένα αρχοντικό φάνταζε σαν παλάτι, ξεχασμένο μόνο του χρόνια.

Στο παλιό πιάνο, κλεισμένες οι νότες.

Έχασαν το ενδιαφέρον τους για την μουσική.

Αποκοιμήθηκαν πάνω στα πλήκτρα του σπάνιου, όμορφου πιάνου.

Ο ιδιοκτήτης ήταν μουσικός, είχε φύγει περιοδεία.

Ξέχασε να γυρίσει, οι νότες κουράστηκαν να τον περιμένουν.

“Πρέπει να βγούμε από εδώ.”

Ξύπνησε πρώτη η ντο.

Πετάχτηκαν όλες μαζί

“Που είμαστε;

Tόσο καιρό κρυμμένες στα πλήκτρα του πιάνου κάτι πρέπει να κάνουμε. “

“Χα, τώρα το θυμηθήκατε;

Eίναι που το φωνάζω τόσο καιρό και μου λέγατε να κάνω ησυχία.”

“Eσύ τι ψιθυρίζεις;”

“Tι σου φταίει και της φωνάζεις.”

“Κάνε πιο πέρα με πατάς.”

“Δεν το βλέπετε στριμοχτήκαμε όλες μαζί.”

“Ενοχλείτε, σταματήστε , αν φωνάζετε όλες μαζί δεν θα βρούμε καμμία άκρη.”

“Θόρυβος και παρατονία, τι γίνεται με σας, ξυπνήσατε και έχετε όρεξη;”

“Πατάτε πάνω στα πλήκτρα και μας έχετε ζαλίσει.

Δεν έχετε αυτιά να ακούσετε τι κάνετε;

Θα μας πάρει χαμπάρι όλη η γειτονιά.”

“Που ξεφύτρωσες εσύ και ποια είσαι;”

“Είμαι η μαγεία της μουσικής, αυτή που ταξιδεύει τους ανθρώπους και τους κάνει ευτυχισμένους.”

“Τι θέλεις λοιπόν από μας;”

“Συγκεντρωθείτε θα έρθει η έμπνευση σε λίγο, όλες μαζί θα γράψουμε το πιο ωραίο τραγούδι.

Και αν θέλετε όχι ένα αλλά πολλά.”

“Πολλά!”

Είπαν όλες με μια μουσική φωνή και ακούστηκε τόσο όμορφη η μελωδία.

“Η έμπνευση είναι εδώ ακούστε την.”